Vanaf het moment dat mijn man en ik over kinderen begonnen te praten, hadden we het erover dat het fijn zou zijn om ze dichtbij te hebben. In onze ogen lag er tussen de twee en drie jaar een verschil in close-up. Toen ik in september 2014 onze zoon kreeg, was nog een kind niet precies wat op de eerste plaats stond in mijn gedachten. Het gebeurde echter dat ik opnieuw zwanger werd voordat hij een jaar oud was.

In april 2016 – 19 maanden na de geboorte van mijn zoon – ben ik bevallen van onze dochter.

Natuurlijk heb ik erover nagedacht of het niet te vroeg was om nog een kind te krijgen, maar daar kwam ik vrij snel overheen.

Een van mijn zorgen in het bijzonder was of het een ‘zonde’ was voor mijn eerste kind, dat wil zeggen dat ik niet genoeg tijd voor hem kreeg. Maar kind nummer 2 krijgt nooit dezelfde tijd alleen als de eerstgeborene. Dus als het een zonde was voor de eerste, zal het dan niet ook een zonde zijn voor nummer 2? Natuurlijk heb je als ouder meer geld voor een kleine baby, naarmate het tweede kind groter is, maar toch was het een zorg die ik snel opzij zette. Omgekeerd kan onze zoon zich nooit de tijd herinneren dat hij alleen was. Voor hem is het zusje er gewoon altijd geweest.

Ik zie echt hoeveel ze van elkaar genieten. Al toen mijn dochter 4 maanden oud was (toen mijn zoon nog maar amper 2 jaar oud was) begonnen ze samen te lachen en kon mijn zoon haar vermaken terwijl ze op haar buik in de box lag.

Waar ik ook over nadacht was dat het heel zwaar zou zijn met twee kleine (luier)kinderen en of mijn lichaam twee zwangerschappen dicht bij elkaar zou kunnen doorstaan. Maar het vulde lang niet zoveel. Het was ook super zwaar omdat mijn dochter ziek was bij de geboorte en het geven van borstvoeding/eten een puinhoop was, maar ondanks dat heb ik er geen spijt van dat we het gedaan hebben.

Ik voelde me ook een beetje schuldig over mijn werk. Toen ik met de eerste terugkwam van zwangerschapsverlof, had ik nog geen zes maanden voordat ik weer moest vertrekken. Gelukkig pakten mijn baas en collega’s het heel goed op.

Het is zowel liefde als conflicten met pseudo-tweelingen. Ze kunnen beste vrienden zijn, maar ze kunnen het ook oneens zijn, maar zo is dat met alle broers en zussen :-)

Het moeilijkste is dat twee kleine kinderen tegelijkertijd schreeuwen. Ik denk niet dat de nachtdienst slecht was, het was alleen af ​​en toe zwaar. Op dit moment is het waarschijnlijk de tekortkoming die het meeste opvult, namelijk het feit dat ze allebei tegelijk mijn volledige aandacht willen. Maar ik denk eigenlijk dat het moeilijker is geworden nadat we nog een zusje hebben gekregen. Ik denk zelfs dat het moeilijker was om nummer 3 te krijgen dan nummer 2, ondanks dat de grote twee zo dichtbij de wereld kwamen.

Het leukste is als mijn zoon en dochter in hetzelfde spel terechtkomen, wat ze gelukkig vaak doen. Momenteel zijn ze elkaars beste vrienden. Ik vind het geweldig om te zien hoeveel plezier ze in elkaar hebben en wat we samen kunnen doen. Ze zitten in principe in dezelfde ontwikkelingsfase, dus wij/zij kunnen dezelfde spelletjes spelen, ze worden gevolgd op de speelplaats, ze vinden (meestal) dezelfde series op televisie grappig, en ze kunnen in principe dezelfde puzzels in elkaar zetten. Kortom, ze zijn nu bijna op één lijn met elkaar en het is gewoon geweldig om te ervaren en een enorm voordeel in het dagelijks leven. Ik denk dat dat wat langer zou hebben geduurd als er bijvoorbeeld de gebruikelijke drie of vier jaar tussen had gezeten. Het is ook een groot voordeel nu we er nog een zusje bij hebben. Dan kunnen de grote twee samen spelen terwijl ik mijn kleine zusje voer/puzzel/knuffel. Het nadeel is echter dat J en L mij kunnen aanvallen en problemen kunnen veroorzaken...

Is er iets dat ik anders zou hebben gedaan? Nee, die is er niet :-) Ik hou van mijn kinderen en ik kan me niet voorstellen dat ze iemand anders zijn dan wie ze zijn.